Застрашувачки бил нападот на вахабистичкиот терорист Милош Жујовиќ (25) од Младеновац врз припадникот на Жандармеријата Милош Јевремовиќ кој ја чувал амбасадата на Израел.
Вахаби, кој го променил името во Салахудин, со самострел пукал во вратот на жандарм, по што го убил, а се верува дека нападот бил поттикнат од верски екстремизам.
Истрагата покажала дека терористот ја сменил верата поради жена која по овој настан во полиција го кажала следното: „Бев во Плав со син ми, во 11:15 часот видов видео порака на вокап. Кога го отворив, видов дека Милош е во градски автобус, пее нешто на руски и вели дека оди во рајот“.
Се испостави дека во делото биле инволвирани и други лица, меѓу другите и Игор Деспотовиќ, кој претходно планирал терористички напад со камионски напад во Кнез Михајлова, а сега преку пораки давал инструкции за последниот напад.
На оваа тема во емисијата на Усијање зборуваше проф. Милан Петричковиќ, Факултет за политички науки, проф. Илија Кајтез, социолог и експерт за одбрана и безбедност и Иван Милетиќ, експерт за одбрана и безбедност.
– Кога некој ќе нападне некого, секогаш постои тој фактор што е на страната на напаѓачот, што е изненадување. Тој го маскирал тој самострел што бил во торбата. Тој му пришол на тој џандар и го прашал за некои музеи. Тој фактор на изненадување е нешто што му дава почетна предност на напаѓачот. Бидејќи колку и да е обучена таа личност на работното место, не може да биде целосно концентрирана осум часа и не може да види потенцијален терорист кај сите – рече Кајтез и додаде:
– Мислам дека Милош беше свесен дека ќе умре. Особено ако сакаше да упадне во израелската амбасада, тешко дека можеше да направи нешто со тој самострел и нож и да остане жив. Можно е да го елиминирал жандарот за да се приклучат и други во нападот. Но, веројатноста тој да е Маченик, односно свет воин, е нешто за што најверојатно бил свесен.
Милетиќ истакна дека овој напад испратил своевидна порака:
– Треба да се сфати дека има две причини зошто се спроведуваат вакви дејствија. Едниот е регрутирање, а другиот влијае на несвесноста на следбениците во истата организација. Велат: Удривме удар во срцето на Белград и ќе се вратиме. Не сакам да ширам паника, но тоа е поттик за нашите безбедносни агенции детално да го истражат случајот и да ја откријат мрежата на нешто вакво. Во олфакторниот систем на размислување, овој напад ќе го дефинира Жујовиќ како херој каде што ќе биде пример за идните сторители. Без да се шири паника, токму поради оваа причина, нашите служби, кои се одлични оперативци, да не се ставаат на кочница, туку да им се дадат сите можни ресурси со кои располагаат.
Петричковиќ зборуваше за верската мотивација на нападот.
– Секоја религија во суштина носи длабока етичка рефлексија. Кога ќе премине во некоја форма на крајност, ја зема својата негативна страна и се претвора во еден вид бумеранг. Одамна се зборува дека религијата е опиумот на народот, а тука мислам пред се на Маркс. Го префрлам на друго поле, не во смисла во која Маркс зборуваше за тоа, како опасна чума под одредени услови – рече Петричковиќ и додаде:
– Секој човек е религиозен, прашање е само дали верува во другата страна, во Бог или ја негира. Кога овие граници се преминат со одредена карактерологија на личноста, тогаш се губи реалноста, се губи врската со реалниот живот и се губи нивото на патолошки отуѓена личност која повеќе нема моќ на расудување и што би го нарекле чиста морална свест и совеста е помината. Моќта за рационално восприемање на светот околу вас е изгубена и тогаш се случува целосно искривување. Тоа е навистина еден вид наркотик кој е исклучително опасен.
