„Има голема љубов кон железницата, која се пренесува од колено на колено во моето семејство. Сите тие се железничари, а таа семејна љубов остана и кај мене“.
Вака ја започнува својата приказна дваесетгодишната Добојка Анита Љубичиќ Кршиќ. Таа е од Текуќица, а дипломирала на Сообраќајно-електричното училиште во Добој, насока техничар за железнички сообраќај. Анита е единствената жена-кондуктер на Железниците на Република Српска, а тоа не се случило во последните 30 години.
Сите се сеќаваат на нејзиниот дедо Бор, кој работеше на контактната мрежа на железницата и гордо вели „Тоа беше нашиот пријател“, а нејзиниот татко Душко, надзорникот на контактната мрежа, е почитуван и нашироко почитуван поради своето мислење.
„Тато е најзаслужен што сум овде, тоа е прво негов сон, а потоа мој. Тато вели: „Можно ли е за еден месец да не сум се пожалила ниту еднаш, дека нешто ми е тешко“, им било фасцинантно“ – вели Добојка, а со солзи во очите се сеќава на својот дедо, кој денес би бил најгорд на неа.
Анита вели дека оваа работа би им ја препорачала само на оние кои сакаат да ги следат своите соништа.
„Оваа работа не би ја препорачала на никој што не сака да ја работи, имав желба и сакав само да дојдам во железница, чекав да се оствари тој сон. Истакнав што сакам и не сакав ништо друго. Повеќето мои колеги прво велат „дали сум свесна дека ова не е работа за жена“, јас сум, но ми се укажа прилика и ќе ја искористам“, вели Анита.
Таа објаснува и колкава поддршка има од сопругот.
„Многу е горд на мене, свесен е за се, понекогаш ми се случува доцна да дојдам дома, но тој е секогаш таму, ме зема, ме вози на работа кога и да треба“ – додава Анита.
Анита е само на почетокот на кариерата, млада е и вели дека работата како кондуктер не и е тешка и дека одлично се вклопува и со колегите и со патниците.
Настаните секогаш се случуваат во возот, а доволно е едно возење од два часа и 30 минути на релација Добој – Бања Лука за да се случи нешто интересно на пат. Анита од мала патувала со воз, а како што вели била сведок на различни приказни.
„Отсекогаш сум била редовен патник, од мала патувам со воз и така одев на училиште секој ден, таму секогаш нешто се случува и секогаш некои приказни од кондуктерот, па од патниците, а најинтересните ситуации ми се случуваат сега кога работам како кондуктер. Кога ќе сретнам постари луѓе, тие прашуваат: „Можно ли е да си кондуктер?“, бидејќи јас сум жена, потоа застанувам со нив, разговарам со сите. Претежно позитивни реакции има кога патниците ме гледаат во униформа. Откако почнав да работам, немам лошо искуство“ – вели Анита, за која колегите и патниците имаат пофални зборови.
