Егзодусот на градежните работници не е резултат на нивната желба да заминат, туку на понижувачкиот однос на домашните работодавачи. Претседателот на Синдикатот за градежништво, Иван Пешевски, во „Ноќно студио“ на 4TV директно удри по тезата дека во Македонија „нема веќе кој да работи“, порачувајќи дека работници има, но тие веќе не прифаќаат да си го ризикуваат животот за „ситно“.
Регионален парадокс: До вчера една република, денес двојно поголеми плати
Пешевски посочи дека не се само Австрија и Германија дестинации за нашите инженери и градежници. Сега, Црна Гора, Србија и Хрватска станаа економски магнети кои нудат услови што Македонија упорно ги игнорира.
- Заштеда на цела плата: Додека кај нас се тврди дека животот таму е поскап, Пешевски пренесува искуства на работници кои успеваат да заштедат цела плата, бидејќи работодавачите во регионот им обезбедуваат и храна и сместување.
- Домашната „понуда“: Во Македонија, просекот во нискоградбата се движи околу 40.000 денари – плата со која работникот секој ден се прашува дали ќе се врати жив дома.
„Не е точно дека нема работници. Има, но треба да ги платите! Цената на мајсторот конечно порасна, но таа мора да биде покриена со стаж, здравствено осигурување и безбедни услови за работа од 8 часа, а не со ропски труд,“ дециден е Пешевски.
Странскиот работник е „премија“, домашниот – дестимулиран
Синдикалниот лидер направи брутална споредба меѓу третманот на домашниот кадар и оној што државата го овозможува за странските изведувачи.
- Дискриминација на платите: Додека македонскиот градежник се бори за пристоен минималец, државата преку договори со странски партнери овозможува плати од 1.500 до 2.000 евра за странски работници, со целосно обезбедени услови.
- Уништување на пазарот: Со ваквиот пристап, домашните работници се целосно дестимулирани, а работодавачите се охрабрени да не гарантираат никакви бенефиции, па дури и „да ги убиваат луѓето по градилиштата“.
Борба за минималец: 600 денари не се луксуз
Пешевски потсети на неодамнешните протести за покачување на минималната плата, нагласувајќи дека барањето за зголемување од само 600 денари во дневницата е основен крик за преживување во сектор каде ризикот по животот е секојдневие.
„Македонскиот работодавач мора да разбере: ако сака квалитетен кадар, ќе мора да понуди повеќе од само ‘гола плата’. Потребни се безбедност и достоинство, за работникот парите да си ги заработи со труд, а не со страв,“ заклучи тој.
